Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

Ο θεμελιωτής μιας από της μη-ευκλείδειες γεωμετρίες János Bolyai


27 Σεπτεμβρίου 1860, πεθαίνει σε ηλικία 57 ετών ο Ούγγρος μαθηματικός János Bolyai. Αυτό που τον κάνει σημαντικό πρόσωπο στην Επιστήμη είναι ότι ο János Bolyai είναι ένας από τους θεμελιωτές μιας από τις μη-Ευκλείδειες Γεωμετρίες, η οποία δεν περιλαμβάνει το αξίωμα του Ευκλείδη πως από ένα σημείο που βρίσκεται έξω από ευθεία, μόνο μια παράλληλος ευθεία μπορεί να υπάρξει, που να περνάει από το σημείο αυτό και να βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με αυτή.

Ο Ευκλείδης βέβαια δεν διατύπωσε ακριβώς έτσι το αξίωμα, αλλά αυτά που είπε ισοδυναμούν με την παραπάνω διατύπωση. Υπάρχουν στοιχεία που μας φανερώνουν ότι ο Ευκλείδης δεν ήταν ικανοποιημένος με αυτό το αίτημα, με την έννοια ότι υποπτευόταν πως δεν ήταν απαραίτητο. Οι Έλληνες αισθανόταν πως κάτι δεν τους ικανοποιούσε αισθητικά στη χρήση του αιτήματος τω παραλλήλων και η αίσθηση αυτή, ότι το αίτημα δεν ήταν ανεξάρτητο-επομένως μπορεί να παραχθεί-από τα άλλα, διατηρήθηκε και στους επόμενους αιώνες.

Τελικά η αίσθηση αυτή πήρε τα χαρακτηριστικά της κληρονομικής έντασης, με τη μορφή καταναγκαστικής σχεδόν πρόκλησης να αποδειχθεί το αίτημα από τα άλλα. Η συσσώρευση της γνώσης σε συνδυασμό με την κληρονομική ένταση σπρώχνουν τους ερευνητές να αναζητήσουν διέξοδο σε λύσεις. Όπως και τον János Bolyai.

Ο πατέρας του Farkas Bolyai, είχε αφιερώσει τη ζωή του προσπαθώντας να αποδείξει το αίτημα των παραλλήλων του Ευκλείδη. Παρά τις προειδοποιήσεις του πατέρα του ότι μπορούσε να καταστραφεί η υγεία του και η ειρήνη του μυαλού του, ο János Bolyai εξακολούθησε να εργάζεται επάνω σε αυτό το αξίωμα μέχρι, περίπου το 1820, να φτάσει στο συμπέρασμα ότι δεν μπορούσε να αποδειχθεί.

Ανέπτυξε, έτσι, μια συνεπή γεωμετρία (η οποία δημοσιεύθηκε το 1882) στην οποία το αίτημα (αξίωμα) των παραλλήλων δεν χρησιμοποιείται, καθορίζοντας έτσι την ανεξαρτησία του αξιώματος από τα άλλα.

Ο János Bolyai, οποίος γεννήθηκε 15 Δεκεμβρίου, έκανε επίσης σημαντική εργασία στη θεωρία των μιγαδικών αριθμών.

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Σχηματισμοί με πέτρες σε δύο πλανήτες, χωρίς σχόλιο


Ιάπωνες επιστήμονες παρασκεύασαν νέο χημικό στοιχείο


Το περιβόητο στοιχείο 113 του περιοδικού πίνακα παρασκευάστηκε στο εργαστήριο RIKEN Nishina της Ιαπωνίας μετά από πολυετείς προσπάθειες. Μικρός αριθμός ατόμων του ουνούντριου ή ununtrium είχε παρασκευαστεί το 2004 και το 2007 από την ίδια ομάδα υπό τον δρ. Κοσούκε Μορίτα και από τη ρωσική ομάδα Dubna αντίστοιχα, αλλά η αρμόδια επιτροπή των IUPAC/IUPAP απεφάνθη το 2011 ότι δεν πληρούσαν τα απαραίτητα κριτήρια ώστε να θεωρηθεί έγκυρη η ανακάλυψη.

Το ουνούντριο αποτελείται από 113 πρωτόνια στον πυρήνα του και όπως άλλα είκοσι συνθετικά χημικά στοιχεία δεν μπορεί να απαντηθεί στη φύση αλλά μόνο σε συνθήκες εργαστηρίου. Το βαρύτερο χημικό στοιχείο που έχει παρασκευαστεί είναι το ununoctium με 118 πρωτόνια που όπως και τα υπόλοιπα είχε χρόνο ζωής ελάχιστα κλάσματα του δευτερολέπτου, αλλά το ουνούντριο είχε αποδειχθεί αισθητά πιο δύσκολο να δημιουργηθεί. Ο επιστημονικός στόχος πίσω από τέτοια πειράματα δεν είναι μόνο η δημιουργία νέων μορφών ύλης αλλά και η εις βάθος κατανόηση των υποατομικών δυνάμεων και του πώς αλληλεπιδρούν μεταξύ τους.

Για να συνθέσουν το στοιχείο 113 οι ερευνητές χρησιμοποίησαν έναν επιταχυντή σωματιδίων με τον οποίο έφεραν σε σύγκρουση πυρήνες υδραργύρου (30 πρωτόνια) και βισμουθίου (83 πρωτόνια). Το νεοσχηματισμένο ουνούντριο στη συνέχεια ξεκίνησε να εκπέμπει σωματίδια άλφα, αποτελούμενα από δύο πρωτόνια και δύο ηλεκτρόνια, και έτσι μετατράπηκε κατά σειρά σε σωματίδιο 111, 109, 107, 105, 103 και τελικά στο επίσης τεχνητό μεντελεγέβιο (101). Αυτό το τελευταίο στάδιο ήταν που προσέφερε την οριστική απόδειξη της ανακάλυψης, και έδωσε την ιστορική ευκαιρία στην Ιαπωνία να γίνει η πρώτη ασιατική χώρα που θα ονομάσει ένα νέο στοιχείο.

Στο παρελθόν και από το 1940 όταν και δημιουργήθηκε το πρώτο τεχνητό χημικό στοιχείο, μόνο επιστήμονες από τις ΗΠΑ, Ρωσία και Γερμανία είχαν αυτό το προνόμιο. Τα δύο πιθανά ονόματα είναι τα japonium και rikenium, από το όνομα της Ιαπωνίας και του ερευνητικού κέντρου του δρ. Μορίτα αντίστοιχα. Η ρωσική ομάδα Dubna που δεν κατάφερε να παρασκευάσει το στοιχείο πρώτη, είχε προτείνει την ονομασία becquerelium προς τιμήν του Γάλλου φυσικού Henri Becquerel.

Η επόμενη πρόκληση του εργαστηρίου σύμφωνα με τον δρ. Μορίτα είναι η περιοχή από το στοιχείο 119 και έπειτα, όπου θα αντιμετωπίσει ανταγωνισμό από ερευνητικές ομάδες με βάση τις Γερμανία, ΗΠΑ και Ρωσία.

(Πηγή: Ναυτεμπορική)

Ο Newton λύνει το πρόβλημα του βραχυστόχρονου του Bernoulli και θεμελιώνει νέο κλάδο στα μαθηματικά


26 Σεπτεμβρίου του 1697, ο Isaac Newton έλαβε και έλυσε το πρόβλημα του ελάχιστου (βράχιστου) χρόνου (brachistochrone problem) του Bernoulli. Ο Ελβετός μαθηματικός Bernoulli είχε προκαλέσει τους συναδέλφους του να το λύσουν σε έξι μήνες.

Ο Newton όχι μόνο έλυσε το πρόβλημα την ίδια νύχτα, πολύ πριν ολοκληρωθεί το στοίχημα, αλλά κάνοντάς το ανακάλυψε ένα νέο κλάδο των μαθηματικών. Για το πρόβλημα και τη λύση του μπορεί να διαβάσει κανείς στη διεύθυνση: http://mathworld.wolfram.com/BrachistochroneProblem.html

Ο Newton σε ηλικία 55 ετών έστειλε τη λύση, στον αποστολέα του προβλήματος, για να δημοσιευτεί ανώνυμα. Αλλά η εξαιρετική πρωτοτυπία της εργασία πρόδωσε την ταυτότητά του και οδήγησε τον Bernoulli να δηλώσει: "εξ όνυχος τον λέοντα".

Στην εικόνα η λύση που έδωσε ο Newton.


Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

Ερευνητές πλησιάζουν στην επίλυση μαθηματικού προβλήματος 270 ετών χάρη στο grid computing


Το καλοκαίρι του 1742, ο Christian Goldbach, φημισμένος Ρώσος μαθηματικός και πρώην δάσκαλος του τσάρου, αντάλλαξε μια σειρά επιστολών με ένα άλλο επίσης φημισμένο μαθηματικό, τον Ελβετό Leonard Euler. Στο πλαίσιο αυτών των επιστολών προέκυψε η περίφημη Εικασία του Goldbach (ωραίο όνομα Gold - Bach).

Η εικασία, ένα από τα παλιότερα άλυτα προβλήματα της θεωρίας αριθμών, στη πιο απλή μορφή της δηλώνει πως "κάθε άρτιος θετικός ακέραιος μεγαλύτερος του 2 μπορεί να γραφεί ως άθροισμα δύο πρώτων αριθμών, έτσι ώστε για κάθε n ≧ 2, n=p+q, όπου p, q πρώτοι αριθμοί.

Αξίζει να θυμηθούμε ότι με θέμα αυτή την εικασία ο Απόστολος Δοξιάδης έγραψε ένα όμορφο βιβλίο: "Ο θείος Πέτρος και η εικασία του Goldbach". Η αναφορά στο βιβλίο δεν είναι τυχαία, θα το καταλάβετε όταν διαβάσετε το κείμενο. Για τη λύση του προβλήματος, προσφέρονται πολλά χρήματα και όπως είναι φυσικό, οι μαθηματικοί ψάχνονται (όχι για τα χρήματα) για τη δόξα.

Μια από τις μεθόδους αναζήτησης της λύσης, είναι της αριθμητικής επαλήθευσης. Έτσι μια ομάδα ερευνητών, των οποίων τα ονόματα θα βρείτε στο κείμενο, αποφάσισε να ψάξει το θέμα με τη βοήθεια ενός αλγόριθμου για να επιβεβαιώνει την εικασία του Goldbach για μεγάλους αριθμούς. Εννοείται πως χρησιμοποιήθηκαν υπολογιστές-τέρατα και φυσικά όταν ακούμε τέτοια πράγματα το μυαλό μας και σωστά, πάει στο CERN και στο grid που έχει χτιστεί για την επεξεργασία των δεδομένων που συλλέγονται από τις συγκρούσεις που γίνονται στον LHC.

Οι ερευνητές αυτοί, λοιπόν, κατάφεραν να επιβεβαιώσουν την εικασία στο μεγαλύτερο μέχρι τώρα αριθμό 4 x 10^18 ή με απλά λόγια δηλαδή με αριθμό όπως τον γνωρίζουν οι περισσότεροι: 4.000.000.000.000.000.000. Αν διαβάζουν μαθητές αυτή τη ανάρτηση μπορούν να συζητήσουν για τις δυνάμεις του 10.

Σύμφωνα με τον κύριο ερευνητή του project (άντε ας πούμε το όνομά του) τον Tomás Oliveira e Silva, η επίτευξη όλο και υψηλότερου ορίου είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα στο δρόμο για να βρεθεί μια μαθηματική απόδειξη.

Ε! να μη τα λέω όλα εγώ. Διαβάστε περισσότερα στη διεύθυνση: http://www.isgtw.org/feature/researchers-edge-closer-solving-270-year-old-math-problem-thanks-grid-computing

Τελικά η Ζωή "έσκασε" (μύτη) στη Γη από το Διάστημα;


... με μικροοργανισμούς από θραύσματα της επιφάνειας άλλων πλανητών;

Στο blog μεταφέρω την είδηση (με λίγες πληροφορίες) από ΤΟ ΒΗΜΑ, συνοδευόμενο με εικόνα από το κείμενο από το Πανεπιστήμιο του Princeton. Η είδηση βρίσκεται στο Egno (www.facebook.com/egnonews) με τίτλο: "Slow-moving rocks better odds that life crashed to Earth from space", οπότε όποιος θέλει περισσότερα στοιχεία μπορεί να τα αναζητήσει στο αγγλικό κείμενο. Σε αυτό υπάρχει και σχετικό ενδιαφέρον animation.

Μια νέα μελέτη που υπογράφει ομάδα επιστημόνων του Πανεπιστημίου Πρίνστον στις ΗΠΑ στηρίζει τη θεωρία της λιθοσπερμίας σύμφωνα με την οποία η ζωή στη Γη έφτασε από το Διάστημα.

Κάθε φορά που στην επιφάνεια ενός πλανήτη πέφτει ένας μεγάλος αστεροειδής πολλά μικρά και μεγάλα κομμάτια εδάφους και πετρωμάτων εκτοξεύονται στο Διάστημα. Το ίδιο συμβαίνει και σε πολύ μεγάλες ηφαιστειακές εκρήξεις.

Η θεωρία της λιθοσπερμίας εδράζεται στην άποψη ότι τόσο σε πλανήτες του δικού μας ηλιακού συστήματος όσο και σε πλανήτες άλλων ηλιακών συστημάτων υπήρχαν μικροβιακές μορφές ζωής που βρίσκονταν πάνω στα κομμάτια του εδάφους που εκτοξεύονταν στο Διάστημα. Οι θιασώτες της θεωρίας υποστηρίζουν ότι αυτά τα μικρόβια ήταν τόσο ανθεκτικά ώστε κατάφεραν να επιζήσουν τόσο κατά τη διάρκεια των τρομερών συγκρούσεων ή εκρήξεων όσο και, στη συνέχεια, στις ακραίες συνθήκες του Διαστήματος.

Ετσι όταν πριν από μερικά δισεκατομμύρια έτη κάποιοι από αυτούς τους διαστημικούς βράχους έπεσαν στη Γη  έφεραν μαζί τους και αυτές τις μορφές ζωής οι οποίες άρχισαν να προσαρμόζονται και να εξελίσσονται πλέον στις γήινες συνθήκες.

Η μελέτη των ερευνητών του Πανεπιστημίου του Πρίνστον δείχνει ότι τα μικρόβια θα μπορούσαν να επιβιώσουν στο δύσκολο και μακρύ ταξίδι μέσα στο Διάστημα παρά την έκθεσή τους σε υψηλά επίπεδα κοσμικής ακτινοβολίας.

«Η εργασία μας είναι ίσως η πρώτη που δείχνει ότι η λιθοσπερμία είναι ένα πολύ πιθανό σενάριο. Αν αυτός ο μηχανισμός πράγματι υφίσταται αυτό σημαίνει ότι μπορεί να συνδέεται με τη ζωή όχι μόνο στη Γη αλλά σε όλο το Σύμπαν» αναφέρει ο Εντουαρντ Μπελμπρούνο, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας. Αν η θεωρία της λιθοσπερμίας επιβεβαιωθεί αυτό θα σημαίνει ότι η ζωή στο Σύμπαν θα έχει κοινά χαρακτηριστικά με αυτά της ζωής στη Γη. Η έρευνα δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Astrobiology».

Όταν για πρώτη φορά ανακαλύπτεται ότι το ηλεκτρικό ρεύμα διαμορφώνει μαγνητικό πεδίο


25 Σεπτεμβρίου 1820

Ο Francois Arago ανακοίνωσε ότι ένα χάλκινο σύρμα που συνδέεται μεταξύ των πόλων ενός βολταϊκού στοιχείου, μπορεί πλευρικά να έλκει ρινίσματα σιδήρου. Η ανακάλυψή του ήλθε την ίδια χρονιά που ο Oersted ανακάλυψε ότι το ηλεκτρικό ρεύμα σε ένα σύρμα μπορεί να επιδράσει σε μια γειτονική μαγνητική βελόνα.

Ο Arago στην ίδια δημοσίευση περιέγραψε πως είχε επιτυχώς να προκαλέσει μόνιμο μαγνήτιση σε ατσάλινες βελόνες, οδηγώντας με κατάλληλες γωνίες το χάλκινο σύρμα. Ο Arago και ο André-Marie Ampère, συζήτησαν και πειραματίστηκαν με διαμορφωμένο σε έλικα χάλκινο σύρμα, για να αυξήσουν την ένταση της πράξης της μαγνήτισης. Ωστόσο, δεν ήταν παρά το 1825 που ο ηλεκτρομαγνήτης στην οικεία μορφή του θα βρεθεί από τον William Sturgeon.

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Ένα όμορφο πείραμα λίγο ... εκρηκτικό!

Τι θα συμβεί εάν πετάξει κάποιος ένα σφραγισμένο μπουκάλι με υγρό άζωτο σε έναν κουβά με ζεστό νερό που βρίσκεται μέσα σε ένα κουβά που περιέχει 1500 μπαλάκια του πινγκ πονγκ;

Ένα όμορφο πείραμα για όσους δεν έχουν εμπειρία με πειράματα τέτοιου είδους.

Η διαστημοσυσκευή Cassini φωτογραφίζει τον πλανήτη Κρόνο



Η διαστημοσυσκευή Cassini, αποτυπώνει με μια καταπληκτική γωνία τη θέα προς τον πλανήτη Κρόνο, παρουσιάζοντας την νοτιότερη έκταση του πλανήτη με τους δακτυλίους να φαίνονται διαγώνια.

Η φωτογραφία είναι φωτογραφία της ημέρας 25 Σεπτεμβρίου 2012. Για καλύτερη θέαση της εικόνας και στοιχεία για τη λήψη της στη διεύθυνση: http://www.nasa.gov/multimedia/imagegallery/iotd.html

(Πηγή: NASA)


Heike Kamerlingh Onnes

Μόλις σε προηγούμενη ανάρτηση και στο πλαίσιο της σύντομης βιογραφίας του Sir James Dewar, αναφερθήκαμε στον Heike Kamerlingh Onnes του Πανεπιστημίου του Leiden, ο ποίος νίκησε στην κούρσα για την υγροποίηση του Ηλίου και κέρδισε το βραβείο Nobel το οποίο έχασε ο Dewar.

Η ανάρτηση αναφέρεται σε αυτόν τον μεγάλο επιστήμονα, τον Heike Kamerlingh Onnes, ο οποίος γεννήθηκε  21 Σεπτεμβρίου 1853  στο Groningen στις Κάτω Χώρες.

Πέρασε τα σχολικά του χρόνια στη γενέτειρα του, φοιτώντας σε σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης χωρίς διδασκαλία των κλασικών γλωσσών, στο οποίο διευθυντής ήταν ο μετέπειτα Καθηγητής της Χημείας στο Leyden, J.M. van Bemmelen. Για να καλύψει το κενό πήρε συμπληρωματικά μαθήματα Ελληνικών και Λατινικών.

Το 1870 εισήχθη στο Πανεπιστήμιο του Groningen, ενώ την επόμενη χρονιά, το 1871, πήγε στη Χαϊδελβέργη ως μαθητής του Bunsen και του Kirchhoff από τον Οκτώβριο 1871 έως τον Απρίλιο του 1873. Μετά από αυτό επέστεψε στο Groningen όπου πήρε το διδακτορικό του το 1879.

Το 1881 δημοσίευσε την εργασία για τη Γενική Θεωρία των Υγρών στην οποία ασχολήθηκε με την Κινητική Θεωρία της υγρής κατάστασης, προσεγγίζοντας τον νόμο του Van der Waals στις αντίστοιχες καταστάσεις από μια μηχανιστική οπτική γωνία. Αυτή η εργασία μπορεί να θεωρηθεί ως η αρχή των ερευνών, κατά τη διάρκεια της ζωής του, στις ιδιότητες της ύλης σε χαμηλές θερμοκρασίες.

Μετά το διορισμό του στην έδρα Φυσικής στο Leyden, ο Onnes αναδιοργάνωσε το Εργαστήριο Φυσικής, που τώρα είναι γνωστό ως Εργαστήριο Kamerlingh Onnes, με τρόπο τέτοιο ώστε να εξυπηρετήσει το πρόγραμμά του. Οι έρευνές του κύρια στηρίχθηκαν στις θεωρίες των συμπατριωτών του J.D. van der Waals και του H.A. Lorentz. Οι προσπάθειές του να φτάσει σε εξαιρετικά χαμηλές θερμοκρασίες κορυφώθηκαν με την υγροποίηση του ηλίου το 1908.

Άλλες έρευνες στο εργαστήριό του οδήγησαν σταδιακά στο να αποκτήσει διεθνή φήμη σε πολλά πεδία, που περιλαμβάνουν τη θερμοδυναμική, το νόμο της ραδιενέργειας και παρατηρήσει σε οπτικά, μαγνητικά και ηλεκτρικά φαινόμενα. Μια σπουδαία ανακάλυψη, το 1911, ήταν αυτή της Υπεραγωγιμότητας των καθαρών μετάλλων, όπως ο Υδράργυρος, σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες.

ΤΟ 1887 παντρεύτηκε την Adriana Wilhelmina Elisabeth Bijleveld η οποία τον βοήθησε στις δραστηριότητές του και η οποία διαμόρφωσε ένα σπιτικό ευρύτατα γνωστό για τη φιλοξενία του. Απέκτησαν ένα γιο.

Ο Kamerlingh Onnes, του οποίου η υγεία ήταν ανέκαθεν εύθραυστη, μετά από σύντομη ασθένεια άφησε την τελευταία του πνοή στο Leyden, στις 21 Φεβρουαρίου του 1926.

Η πρώτη επαφή ...


Το animation αναπαραστά τις κινήσεις που το rover της NASA Curiosity έκανε στις 22 Σεπτεμβρίου 2012 όταν ήλθε, για πρώτη φορά, σε επαφή με ένα πέτρωμα του πλανήτη Άρη. Το curiosity εξέτασε το βράχο με τα όργανα που είναι προσαρμοσμένα στο βραχίονά του. Το animation έγινε με το software που χρησιμοποιήθηκε για τον σχεδιασμό της διαχείρισης του rover: Rover Sequencing and Visualization Program.

Δείτε το στη διεύθυνση: http://www.nasa.gov/mp4/691162main_msl20120924-320-jpl.mp4

(Πηγή: NASA/JPL-Caltech)

Η άλως του θερμού αερίου που περικλείει τον Γαλαξία μας

Η (καλλιτεχνική) αναπαράσταση απεικονίζει μία τεράστια άλως (περισσότερα για την άλω στο http://el.wikipedia.org/wiki/Άλως_(μετεωρολογία)) από θερμό αέριο γύρω από τον Γαλαξία μας, τον γνωστό και ως Milky Way. Επίσης φαίνονται (λίγο χαμηλότερα και αριστερά) το Μικρό Νέφος και το Μεγάλο Νέφος του Μαγκελάνου, υόρκη μικροί γειτονικού γαλαξίες. Η άλως των αερίων φαίνεται να έχει ακτίνα 300 000 έτη φωτός, ωστόσο μπορεί να εκτείνεται σημαντικά περισσότερο.

Από τα δεδομένα του Chandra X-ray Observatory της NASA, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν, εκτιμήθηκε ότι η μάζα της άλω είναι συγκρίσιμη με τη μάζα όλων των αστεριών του Γαλαξία μας. Αν επιβεβαιωθεί το μέγεθος και η μάζα της άλω, θα μπορούσε να αποτελέσει τη λύση στο πρόβλημα του βαρυονικού ελλείμματος του Γαλαξία.

Σε πρόσφατη μελέτη, μια ομάδα από πέντε αστρονόμους χρησιμοποίησαν δεδομένα  από της διαστημοσισκευές παρατήρησης Chandra, XMM-Newton της ESA (Ευρώπη) και Suzaku της Ιαπωνίας για να προσδιορίσουν τα όρια της θερμοκρασίας, της έκτασης και της μάζας της άλω του θερμού αερίου. Το Chandra παρατήρησε οκτώ ενεργές πηγές ακτίνων X που βρίσκονται πολύ πέρα από τον Γαλαξία μας, σε αποστάσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων ετών φωτός. Τα δεδομένα αποκάλυψαν ότι οι ακτίνες X,από αυτές τις απομακρυσμένες πηγές απορροφόνται επιλεκτικά από ιόντα οξυγόνου του περιβάλλοντος χώρου του Γαλαξία. Η φύση της απορρόφησης επιτρέπει στους επιστήμονες να προσδιορίσουν πως η θερμοκρασία της άλω θα πρέπει να βρίσκεται μεταξύ του ενός εκατομμυρίου και 2,5 εκατομμυρίων Kelvins.

Άλλες μελέτες έχουν δείξει πως ο Γαλαξίας μας, αλλά και άλλοι γαλαξίες, βρίσκονται μέσα σε νέφη με θερμοκρασίες μεταξύ 100 000 και ενός εκατομμυρίου βαθμών και υπάρχουν ενδείξεις για ακόμη υψηλότερες θερμοκρασίες. Αυτή η νέα μελέτη παρέχει στοιχεία ότι η μάζα της άλω που περικλείει τον Γαλαξία μας είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή των συγκριμένων νεφών.

(Πηγή: NASA)

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

Sir James Dewar



20 Σεπτεμβρίου 1842 γεννήθηκε στο Kincardine της Σκωτίας ο Sir James Dewar. Θα τον θυμηθούμε επειδή ένα από τα καθημερινά μας αντικείμενα, το θερμός, αποτελεί εξέλιξη δικής του εφεύρεσης, του δοχείου Dewar.

Φοίτησε σε τοπικά σχολεία μέχρι να γίνει δέκα ετών, όταν άρχισε να υποφέρει από ρευματικό πυρετό διάρκειας δυο ετών. Αυτή την περίοδο θα οικοδομηθεί το ενδιαφέρον για το βιολί και τη μουσική που θα παραμείνει για όλη του τη ζωή. Το 1858 εισέρχεται στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, όπου θα σπουδάσει Φυσική και Χημεία.

Μια εργασία του στη σημειογραφία των οργανικών ενώσεων, την οποία στέλνει στον Friedrich Kekule, γίνεται αιτία να δεχθεί πρόσκληση από αυτόν για να περάσει κάποιο χρόνο στο εργαστήριό του. Μετά από διάφορες θέσεις χημείας στη Σκωτία, ο Dewar διορίζεται (Jacksonian) Καθηγητής Φυσικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Cambridge το 1873 και τέσσερα χρόνια αργότερα διορίζεται (Fullerian) Καθηγητής της Χημείας στο Βασιλικό Ίδρυμα. Στο Cambridge συνεργάζεται με τον George Downing Liveing σε μια εκτενή μελέτη συνδέοντας τα φάσματα με τις ατομικές και μοριακές καταστάσεις. Αυτή η ενασχόληση τον οδηγεί σε μια δημόσια διαφωνία με τον Norman Lockyer σχετικά με το υλικό στον Ήλιο και τα αστέρια.

Στο Βασιλικό Ίδρυμα, ο Dewar θα εστιάσει στην κρυογονική. Μετά την συνταξιοδότηση του John Tyndall το 1887 θα γίνει διευθυντής στο εργαστήριό του και θα βελτιώσει τις μεθόδους χαμηλών θερμοκρασιών με την εφαρμογή του φαινομένου Joule-Thomson πετυχαίνοντας πολύ περισσότερο χαμηλές θερμοκρασίες. Το ενδιαφέρον τώρα θα στραφεί στο Υδρογόνο, το οποίο δεν έχει ακόμη υγροποιηθεί στις θερμοκρασίες που είχαν επιτευχθεί.

Το 1898 οι προσπάθειές του για την υγροποίηση του Υδρογόνου θα στεφτούν από επιτυχία, ωστόσο στην κούρσα με τον Heike Kamerlingh Onnes του Πανεπιστημίου του Leiden για την υγροποίηση του Ηλίου, ο Dewar έχασε και το βραβείο Nobel το κέρδισε ο Onnes. Προηγουμένως, το 1897, το Scientific American θα αναφερθεί στον Dewar γράφοντας ότι "… μόλις πέτυχε την υγροποίηση του αερίου Φθορίου σε θερμοκρασία -185 βαθμών Κελσίου".

Ένα από τα επακόλουθα της εργασία του Dewar ήταν η ανακάλυψη του δοχείου κενού για να ελαχιστοποιηθεί η απώλεια θερμότητας. Επειδή ήταν ακριβή και φυσικά εξαρτώμενη από το χρόνο η υγρποίηση των αερίων, ο Dewar σχεδίασε ένα αποθηκευτικό χώρο όπου τα υγροποιημένα αέρια μπορούσαν να διατηρηθούν για όσο το δυνατό περισσότερο χρονικό διάστημα. Αυτή η φιάλη είναι γνωστή ως φιάλη Dewar μεταξύ των χημικών, ωστόσο είναι γνωστή ως thermos, από την εταιρία που απέκτησε το δικαίωμα ευρεσιτεχνίας για τη φιάλη.

Επόμενες εργασίες του Dewar εντοπίζονται στην έρευνα των χημικών και φυσικών ιδιοτήτων των ουσιών σε χαμηλές θερμοκρασίες. Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος θα αποδεκατίσει το προσωπικό του εργαστηρίου και ο Dewar θα στραφεί σε άλλη περιοχή ενασχόλησης. Πέθανε 27 Μαρτίου του 1923.

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Επαναπροσδιορισμός της απόστασης Γης - Ήλιου


Τα μέλη της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης (IAU) ψήφισαν τον επαναπροσδιορισμό ενός από τα πιο βασικά μεγέθη στην αστρονομία, αυτό της Αστρονομικής Μονάδας (ΑU), της απόστασης δηλαδή μεταξύ Γης και Ήλιου. Καθώς η απόσταση μεταξύ των δύο σωμάτων δεν είναι σταθερή κάθε στιγμή, αφού η Γη δεν κινείται σε κυκλική τροχιά γύρω από τον Ήλιο αλλά σε ελλειπτική, η Αστρονομική Μονάδα είναι ίση πλέον με τη μέση απόσταση κατά τη διάρκεια ενός έτους, μεταξύ Γης και Ήλιου. Με τον τρόπο αυτό πιστεύεται πως θα εκλείψουν οι αβεβαιότητες που σχετίζονταν με τον προηγούμενο ορισμό, και πλέον η απάντηση στην ερώτηση «με τι ισούται μία Αστρονομική Μονάδα», είναι 149.597.870.700 μέτρα.

Η απόσταση αυτή θεωρήθηκε σημαντική ήδη από την αρχαιότητα, και με την πάροδο των αιώνων έγιναν μετρήσεις από διάσημους αστρονόμους, όπως ο Αρίσταρχος ο Σάμιος, ο Αρχιμήδης, ο Πτολεμαίος ή και από τους μεταγενέστερους Κοπέρνικο, Christian Huygens και Tycho Brahe. Η πλέον εφαρμοσμένη μέθοδος για τον υπολογισμό μιας αστρονομικής απόστασης, είναι η μέθοδος της παράλλαξης, κατά την οποία μετριέται η γωνία που σχηματίζεται όταν παρατηρείται το ίδιο αντικείμενο, από δύο διαφορετικά σημεία στη Γη, σε σχέση με το υπόβαθρο που αποτελείται από άλλα, μακρινότερα άστρα. Με αυτό τον τρόπο, ο αστρονόμος Giovanni Cassini, είχε υπολογίσει το 17ο αιώνα πως η απόσταση Γης - Ήλιου ήταν 140 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Αυτή η μέτρηση, η οποία με τον καιρό έγινε πολύ πιο ακριβής, έγινε ένα μέτρο σύγκρισης των αποστάσεων των ουράνιων σωμάτων στην ευρύτερη περιοχή μας.

Η σύγχυση προέκυψε το 1976, όταν η IAU όρισε την Αστρονομική Μονάδα με έναν πολύ πιο τεχνικό ορισμό, ως την ακτίνα μιας κυκλικής τροχιάς γύρω από τον Ήλιο, ενός σώματος πολύ μικρής μάζας, το οποίο διανύει 0.01720209895 ακτίνια την ημέρα. Αυτός ο ορισμός όμως είναι εξαρτώμενος από τη θεωρία της σχετικότητας και από τη μάζα του Ήλιου, η οποία δεν είναι σταθερή, καθώς διαχρονικά μειώνεται. Χρησιμοποιώντας το συγκεκριμένο ορισμό, δύο παρατηρητές σε διαφορετικά σημεία του Ηλιακού συστήματος, θα κατέληγαν σε ελαφρώς διαφορετικές τιμές για την Αστρονομική Μονάδα. Για παράδειγμα, ένας παρατηρητής από το Δία, θα έβρισκε μια διαφορά 1000 μέτρων στην απόσταση Γης - Ήλιου σε σχέση με έναν παρατηρητή στη Γη.

Για να αποφύγουν λοιπόν αυτή την ανούσια περιπλοκή, αλλά και να την κάνουν συμβατή με τη θεωρία της Σχετικότητας, οι αστρονόμοι ψήφισαν υπέρ ενός πολύ απλούστερου ορισμού για την Αστρονομική Μονάδα, προς ανακούφιση όλων των ενδιαφερόμενων.

(Πηγή: ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ)

Gustave-Gaspard Coriolis


19 Σεπτεμβρίου 1843, άφησε σε ηλικία 51 ετών, την τελευταία του πνοή ο Γάλλος μηχανικός και μαθηματικός Gustave-Gaspard Coriolis.

Το όνομά του είναι γνωστό στους περισσότερους από τις «δυνάμεις» Coriolis, αυτές δηλαδή που γίνονται αντιληπτές από παρατηρητές οι οποίοι βρίσκονται πάνω σε ένα στρεφόμενο σύστημα και μετέχουν και αυτοί στην περιστροφική κίνηση του συστήματος.

Αυτές τις (ψευτο)δυνάμεις ο Coriolis τις μελέτησε και έδωσε πρώτος το 1835 μια μαθηματική περιγραφή του αποτελέσματός τους, γεγονός που οδήγησε να προσδιορίζονται με το όνομά του.

Πως όμως γίνονται αντιληπτές αυτές οι «δυνάμεις»;

Ένα σώμα που κινείται σχετικά με το στρεφόμενο σύστημα, ο κινούμενος παρατηρητής το βλέπει να κάνει καμπύλη τροχιά και εξηγεί την απόκλιση από την ευθύγραμμη πορεία σαν αποτέλεσμα της επιδράσεως μιας δύναμης κάθετης πάνω στην ταχύτητα του σώματος. Ο ακίνητος παρατηρητής (αυτός δηλαδή που βρίσκεται έξω από το σύστημα που στρέφεται), από την άλλη, το βλέπει να κινείται ευθύγραμμα.

Πιο συγκεκριμένα κάθε κίνηση στο βόρειο ημισφαίριο της Γης εκτρέπεται προς τα δεξιά, ενώ στο νότιο ημισφαίριο είναι αντίθετα, δηλαδή προς τα αριστερά. Είναι φανερό πως η «δύναμη» Coriolis δεν είναι μια πραγματική δύναμη αλλά μια ψευτοδύναμη, όπως για παράδειγμα η φυγόκεντρος «δύναμη» και βέβαια στον ισημερινό η τιμή της είναι μηδέν. Είναι φανερό πως οι «δυνάμεις» Coriolis είναι σημαντικές στην μετεωρολογία, τη βαλλιστική και την ωκεανογραφία.

Ο Gustave-Gaspard Coriolis γεννήθηκε στις 21 Μαΐου του 1792, στο Παρίσι.

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012

Εντοπίστηκε ένας από τους πρώτους γαλαξίες


Ομάδα ερευνητών εντόπισε έναν πανάρχαιο γαλαξία που δημιουργήθηκε στην αυγή της διαμόρφωσης του Σύμπαντος. Η ανακάλυψή του θα βοηθήσει στην καλύτερη κατανόηση των διεργασιών που έλαβαν χώρα όταν το Σύμπαν βρισκόταν σε βρεφική ηλικία.

Τα σώματα πολύ μεγάλης μάζας όπως ένα γαλαξιακό σμήνος ή μια μαύρη τρύπα μπορούν να εκτρέπουν και να ενισχύουν το φως όπως οι οπτικοί φακοί. Το φαινόμενο που οι επιστήμονες έχουν ονομάσει «βαρυτικό φακό» δημιουργείται όταν ένα τέτοιο κοσμικό σώμα βρίσκεται ανάμεσα σε έναν παρατηρητή και ένα άλλο πολύ μακρινό αντικείμενο. Τα τελευταία χρόνια οι επιστήμονες χρησιμοποιώντας αυτή τη μέθοδο έχουν εντοπίσει μακρινά διαστημικά σώματα.

Ερευνητές ( με επικεφαλής Wei Zheng του The Johns Hopkins University) από μεγάλα πανεπιστήμια των ΗΠΑ (Τζονς Χοπκινς, Αριζόνα) χρησιμοποίησαν τα ισχυρότερα τηλεσκόπια στον κόσμο (Spitzer της NASA και Hubble) και με τη μέθοδο του «βαρυτικού φακού» κατάφεραν να εντοπίσουν έναν γαλαξία που, σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους, δημιουργήθηκε μόλις 200 εκατομμύρια έτη μετά τη γέννηση του Σύμπαντος.

Γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα για τους γαλαξίες που δημιουργήθηκαν μέσα στα πρώτα 500 εκατομμύρια έτη από τη γέννηση του Σύμπαντος επειδή με τα σημερινά τεχνικά μέσα που διαθέτουμε δεν μπορούμε να τους «δούμε» και να συλλέξουμε στοιχεία για αυτούς.

Οι επιστήμονες ευελπιστούν ότι η μελέτη των πρώτων γαλαξιών θα οδηγήσει στην πηγή της ιονισμένης ακτινοβολίας που είναι υπεύθυνη για την «εποχή επανιονισμού» του Σύμπαντος. Ο επανιονισμός συνέβη 500 εκατομμύρια έτη μετά τη γέννηση του Σύμπαντος και ήταν μια σύντομη περίοδος που επέτρεψε στο νεαρό τότε Σύμπαν να βγει από τον λεγόμενο «Κοσμικό Μεσαίωνα» όπου τίποτε δεν μπορούσε να λάμψει και να γίνει διαφανές στην κοσμική ακτινοβολία.Η έρευνα δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature».

(Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ)

Για τον "επανιονισμό" ή επαναϊονισμό" μπορείς να δεις προηγούμενη ανάρτηση: "Εκρηκτική διαμόρφωση γαλαξιών φωτίζει το πρώιμο Σύμπαν" (http://egnonews.blogspot.gr/2012/09/blog-post_5.html)

Για το θέμα με περισσότερα στοιχεία: "Ultra-Distant Galaxy Discovered Amidst Cosmic 'Dark Ages': May Be Oldest Galaxy Ever" (http://www.sciencedaily.com/releases/2012/09/120919135419.htm)

Υπολογιστικό μοντέλο προσομοιώνει τη δημιουργία εγκεφαλικών συνάψεων)


Ερευνητές του Προγράμματος Blue Brain, το οποίο έχει απώτερο στόχο τη δημιουργία ενός εικονικού ανθρώπινου εγκεφάλου, ανακοίνωσαν ότι κατάφεραν για πρώτη φορά να προβλέψουν τη δημιουργία συνδέσεων ανάμεσα σε χιλιάδες νευρώνες -ένα επίτευγμα που αναμένεται να βοηθήσει στη διαλεύκανση ενός μεγάλου μυστηρίου των νευροεπιστημών.

Ανατομικές μελέτες έχουν δείξει εδώ και δεκαετίες ότι τα νευρικά κύτταρα του εγκεφάλου σχηματίζουν απολήξεις με τις οποίες συνδέονται με εκατοντάδες ή και χιλιάδες άλλους νευρώνες ταυτόχρονα. Οι συνδέσεις αυτές, γνωστές ως συνάψεις, είναι δομές μέσω των οποίων ένα χημικό ή ηλεκτρικό σήμα περνά από το ένα κύτταρο στο άλλο.

Μέχρι σήμερα, όμως, οι νευροεπιστήμονες δεν γνωρίζουν με βεβαιότητα πώς σχηματίζεται αυτό το περίπλοκο δίκτυο συνδέσεων. Μια θεωρία είναι ότι οι νευρώνες  αναπτύσσουν προεκβολές (άξονες και δενδρίτες) προς τυχαίες κατευθύνσεις, και οι συνάψεις σχηματίζονται στα σημεία όπου οι προεκβολές αυτές διασταυρώνονται. Μια άλλη πιθανότητα, όμως, είναι ότι οι απολήξεις δεν αναπτύσσονται σε τυχαίες κατευθύνσεις αλλά αντίθετα ακολουθούν χημικά σήματα που τα καθοδηγούν να δημιουργήσουν συνάψεις με συγκεκριμένους νευρώνες.

Τα αποτελέσματα του προγράμματος Blue Brain, τα οποία δημοσιεύονται στην αμερικανική επιθεώρηση PNAS, δείχνουν να συνηγορούν στην πρώτη από τις δύο θεωρίες.

Αξιοποιώντας λεπτομέρειες που έχουν συγκεντρωθεί τα τελευταία 20 χρόνια για την τρισδιάστατη μορφολογία και τις ηλεκτροχημικές ιδιότητες των νευρώνων, οι ερευνητές δημιούργησαν ένα σύνολο από 10.000 εικονικούς νευρώνες τοποθετημένους στην ίδια τυχαία διάταξη που απαντάται και στον αντίστοιχο ζωντανό ιστό του εγκεφάλου.

Οι ερευνητές προσομοίωσαν τη συμπεριφορά αυτού του εικονικού νευρικού δικτύου σε έναν υπερυπολογιστή Blue Gene της IBM. Όπως διαπίστωσαν, τα σημεία όπου διασταυρώνονταν οι απολήξεις των νευρώνων ταίριαζαν με τις τοποθεσίες των συνάψεων στον αντίστοιχο ζωντανό ιστό.

Το υπολογιστικό μοντέλο βρέθηκε τελικά ότι μπορεί να προβλέπει και να χαρτογραφεί το δίκτυο των συνάψεων με ακρίβεια από 75 έως 95 τοις εκατό.

«Πρόκειται για ιδιαίτερα σημαντικό επίτευγμα, αφού θα χρειάζονταν δεκαετίες, αν όχι αιώνες, προκειμένου να χαρτογραφηθεί η θέση καθεμίας σύναψης στον εγκέφαλο. Καθιστά επίσης ευκολότερη την ανάπτυξη ακριβών μοντέλων» σχολιάζει ο Χένρι Μάρκαμ, επικεφαλής του προγράμματος Blue Brain στην Ομοσπονδιακή Πολυτεχνική Σχολή της Λωζάννης.

Τα αποτελέσματα της προσομοίωσης, επισημαίνει η ερευνητική ομάδα, υποδεικνύουν ότι οι θέσεις των συνάψεων είναι παρόμοιες σε όλα τα άτομα του ίδιου είδους -είτε πρόκειται για αρουραίους, είτε για ανθρώπους.


Μάλιστα η πυκνότητα, η θέση και ο προσανατολισμός των νευρώνων βρέθηκαν να μην επηρεάζουν την κατανομή των θέσεων των συνάψεων.

Καθοριστικός παράγοντας για τη δημιουργία του δικτύου που απαντάται στον ζωντανό ιστό ήταν οι μικρές μορφολογικές διαφορές ανάμεσα στους νευρώνες: «Η ποικιλία στη μορφολογία των νευρώνων είναι αυτό που καθιστά ίδια τα νευρικά δίκτυα στα άτομα ενός συγκεκριμένου είδους» επισημαίνει ο Δρ Μάρκαμ.

Το πρόγραμμα Blue Gene συνεχίζεται τώρα με στόχο να προσδιοριστούν όλες οι βασικές αρχές της δομικής οργάνωσης του εγκεφάλου, και επομένως της λειτουργίας του.

Το πρόγραμμα αποσκοπεί στη δημιουργία του πρώτου εικονικού εγκεφάλου θηλαστικού έως το 2018.

(Πηγή : ΤΟ ΒΗΜΑ)

Ουσία υπόσχεται τον θάνατο των καρκινικών κυττάρων


Ενθαρρυντικά είναι τα πρώτα αποτελέσματα κλινικής δοκιμής μιας νέας ουσίας ενάντια στον καρκίνο η οποία διεξάγεται από ερευνητές του Ινστιτούτου Καρολίνσκα και του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Καρολίνσκα στη Στοκχόλμη. Η ουσία με την κωδική ονομασία ΑΡR-246 στοχεύει τις μεταλλάξεις ενός γονιδίου, του p53, που διαδραματίζει ρόλο - «κλειδί» σε ό,τι αφορά την καρκινογένεση.

Συγκεκριμένα, το p53 έχει υπό φυσιολογικές συνθήκες προστατευτικό ρόλο ενάντια στον καρκίνο καθώς δρα ογκοκατασταλτικά και πυροδοτεί τον προγραμματισμένο κυτταρικό θάνατο (απόπτωση). Εάν ωστόσο το γονίδιο αυτό εμφανίζει μεταλλάξεις, τα καρκινικά κύτταρα βρίσκουν την ευκαιρία να «ξεγελάσουν» τον θάνατο και να αποκτήσουν ανθεκτικότητα στις θεραπείες.

Η νέα δοκιμή που διεξάγεται σε 22 ασθενείς με προχωρημένο καρκίνο του αίματος ή του προστάτη από διαφορετικές κλινικές της Σουηδίας δίνει ελπίδα ότι το πειραματικό φάρμακο ΑPR-246 μπορεί να αποκαταστήσει τη λειτουργία του γονιδίου p53 όταν αυτή είναι ελαττωματική και να ενεργοποιήσει έτσι την απόπτωση στα καρκινικά κύτταρα.

Οι εθελοντές της δοκιμής υπεβλήθησαν σε καθημερινές εγχύσεις του πειραματικού φαρμάκου επί τέσσερις ημέρες. Όταν οι ερευνητές ανέλυσαν καρκινικά κύτταρα τα οποία είχαν ληφθεί πριν και μετά τη θεραπεία εντόπισαν ενδείξεις σχετικά με ενεργοποίηση σε διαφορετικά επίπεδα του p53 και είδαν ότι η διαδικασία αυτή είχε «πυροδοτήσει» την απόπτωση στα καρκινικά κύτταρα. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε δέκα ασθενείς υπήρχαν σημάδια αναστροφής στην ανάπτυξη των καρκινικών κυττάρων ενώ σε δύο παρατηρήθηκε ακόμη και συρρίκνωση των όγκων.

Την ίδια στιγμή δεν εμφανίστηκαν σοβαρές παρενέργειες από τη λήψη της ουσίας, όπως αναφέρεται σε σχετική δημοσίευση στην επιστημονική επιθεώρηση «Journal of Clinical Oncology». Οι κυριότερες ήταν παροδική κόπωση, ναυτία, πονοκέφαλος και σύγχυση, γεγονός που μαρτυρεί ότι υπήρχε καλή ανεκτικότητα στο φάρμακο.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής της μελέτης από το Αιματολογικό Κέντρο του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Καρολίνσκα δρα Σόρεν Λέμαν «οι παρενέργειες που παρουσιάστηκαν μετά τη λήψη του APR-246 ήταν διαφορετικές από εκείνες που συνδέονται με τη συμβατική χημειοθεραπεία, γεγονός που μαρτυρεί ότι θα μπορούσαμε να σχεδιάσουμε συνδυαστικές θεραπείες. Μάλιστα σε προηγούμενα πειράματά μας στο εργαστήριο είδαμε ότι το APR-246 προσέφερε οφέλη όταν συνδυάστηκε με χημειοθεραπεία».

Οι μεταλλάξεις του γονιδίου p53 αποτελούν έναν από τους πιο κοινούς παράγοντες που κρύβονται πίσω από την ανάπτυξη του καρκίνου. Είναι αξιοσημείωτο ότι σε ορισμένες μορφές καρκίνου όπως των ωοθηκών η πλειονότητα των όγκων εμφανίζει ελαττώματα του p53. Συνολικά εκτιμάται ότι το ογκοκατασταλτικό γονίδιο p53 εμφανίζει μεταλλάξεις τουλάχιστον στους μισούς καρκίνους.

«Θεωρητικώς ένα φάρμακο που αποκαθιστά τη λειτουργία του p53 θα είναι αποτελεσματικό ενάντια σε διαφορετικές μορφές καρκίνου» ανέφερε ο καθηγητής Κλας Βίμαν που ήταν μέλος της ερευνητικής ομάδας. Έσπευσε ωστόσο να συμπληρώσει ότι «δεν πρέπει σε κάθε περίπτωση να ξεχνούμε ότι οι όγκοι είναι πολύπλοκοι».

(Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ)

Jean Bernard Léon Foucault


18 Σεπτεμβρίου 1819 γεννήθηκε στο Παρίσι ο Γάλλος Φυσικός Jean Bernard Léon Foucault.

Επιλέγεται να τον θυμηθούμε επειδή με το εκκρεμές που φέρει το όνομά του, εκκρεμές Foucault, πειραματικά απέδειξε ότι η Γη περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της. Αυτό έγινε 6 Ιανουαρίου 1851. Το εκκρεμές που αποτελείται από μακρύ νήμα στο άκρο του οποίου είναι κρεμασμένο ένα σώμα με μεγάλη μάζα, βοήθησε τον Foucault να αντιληφθεί πως το επίπεδο των ταλαντώσεων περιστρέφεται με ρυθμό που σχετίζεται με τη γωνιακή ταχύτητα της Γης και το γεωγραφικό πλάτος του τόπου.

Ο Foucault σπούδασε ιατρική και Φυσική και έγινε βοηθός στο Observatory του Παρισιού, το 1855. Ανακάλυψε ένα ακριβές test για τους φακούς (τη χρωματική και τη σφαιρική εκτροπή). Εργαζόμενος με τον Armand Fizeau, καθώς και ανεξάρτητα, έκανε ακριβείς μετρήσεις για την απόλυτη ταχύτητα του φωτός. Το 1850, έδειξε ότι το φως μεταδίδεται στο νερό πιο αργά από ότι στον αέρα. Κατασκεύασε επίσης ένα γυροσκόπιο το 1852, το πρίσμα του Foucault το 1857 και επέφερε βελτιώσεις στα κάτοπτρα των ανακλαστικών τηλεσκοπίων.

Ο Foucault άφησε την τελευταία του πνοή στο Παρίσι, πιθανά από καλπάζουσα πολλαπλή σκλήρυνση, στις 11 Φεβρουαρίου του 1868 σε ηλικία 48 ετών και ετάφη στο κοιμητήριο της Μονμάρτης.

Από τις πρώτες συγκρούσεις πρωτονίων με ιόντα μολύβδου στο LHCb (Εικόνα της ημέρας 18/9/2012)


Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012

Χημικοί διακόπτες των γονιδίων στρέφουν τις μέλισσες προς συγκεκριμένα «επαγγέλματα» μέσα στην κυψέλη


Όλες οι μέλισσες σε μια κυψέλη γεννιούνται ίδιες, σύντομα όμως η καθεμία αναλαμβάνει ένα συγκεκριμένο επάγγελμα για τη συντήρηση της αποικίας: βρεφοκόμος, τροφοσυλλέκτρια ή βασίλισσα.

Η εξειδίκευση αυτή οφείλεται σε «επιγενετικές αλλαγές», δηλαδή σε χημική τροποποίηση του DNA σε συγκεκριμένες θέσεις, αποκαλύπτει το τελευταίο πείραμα στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς. Δεδομένου ότι επιγενετικές τροποποιήσεις απαντώνται και στο ανθρώπινο DNA, η μελέτη των μελισσών ίσως προσφέρει τελικά νέα στοιχεία για την αντιμετώπιση ασθενειών.

Προηγούμενες μελέτες είχαν δείξει ότι η βασίλισσα της κυψέλης διαφέρει από τις εργάτριες λόγω επιγενετικών αλλαγών, οι οποίες έχουν τη μορφή μεθυλομάδων (-CH3) που συνδέονται σε συγκεκριμένες θέσεις πάνω στο μόριο του DNA.

Στην περίπτωση της βασίλισσας, η μεθυλίωση του DNA είναι μόνιμη και το έντομο δεν μπορεί να αλλάξει ρόλο στην κυψέλη.

Τώρα, όμως, οι ερευνητές του Τζονς Χόπκινς αναφέρουν ότι οι επιγενετικές αλλαγές που διαχωρίζουν τις τροφούς από τις τροφοσυλλέκτριες μιας κυψέλης αναστρέφονται όταν το απαιτούν οι συνθήκες.

Όλες οι εργάτριες μέλισσες μιας κυψέλης είναι γενετικά πανομοιότυπες και συνήθως ξεκινούν την καριέρα τους ως τροφοί, ταΐζοντας τη βασίλισσα και τις προνύμφες της αποικίας. Όταν όμως αρχίζουν να γερνούν, οι περισσότερες τροφοί αλλάζουν ρόλο και βγαίνουν από την κυψέλη για να γίνουν τροφοσυλλέκτριες.

Αυτή η αλλαγή καριέρας προκαλείται από αναστροφή των επιγενετικών αλλαγών, διαπιστώνει η ομάδα του Δρ Άντριου Φάινμπεργκ. Οι ερευνητές ξεκίνησαν το πείραμα αφήνοντας θηλυκές μέλισσες της ίδιας ηλικίας να εγκατασταθούν σε μια άδεια κυψέλη. «Όταν οι νεαρές μέλισσες μπαίνουν για πρώτη φορά στην κυψέλη, μοιράζουν αυτόματα τις δουλειές έτσι ώστε να υπάρχει μια σωστή αναλογία τροφών και τροφοσυλλεκτριών» εξηγεί ο Δρ Φάινμπεργκ.

Εξετάζοντας το μοτίβο μεθυλίωσης στους εγκεφάλους 21 τροφών και 21 τροφοσυλλεκτριών, οι ερευνητές εντόπισαν 155 σημεία του γονιδιώματος που παρουσίαζαν διαφορές ανάμεσα στις δύο ομάδες.

Στην επόμενη φάση, οι ερευνητές εξέτασαν το κατά πόσο αυτές οι επιγενετικές αλλαγές ήταν μόνιμες. Για το λόγο αυτό απομάκρυναν τις περισσότερες τροφούς από την αποικία, και παρατήρησαν τότε ότι αρκετές από τις τροφοσυλλέκτριες μετατράπησαν μυστηριωδώς σε τροφούς, προκειμένου να αποκαταστήσουν την ισορροπία της αποικίας.

Η αλλαγή επαγγέλματος διαπιστώθηκε ότι συνδέονται με αλλαγή των μοτίβων μεθυλίωσης σε 107 από τις 155 θέσεις του γονιδιώματος που είχαν εντοπιστεί στην πρώτη φάση της μελέτης.

Περαιτέρω αναλύσεις αποκάλυψαν ότι οι περισσότερες θέσεις μεθυλίωσης επηρεάζουν την έκφραση (λειτουργία) των λεγόμενων ρυθμιστικών γονιδίων, τα οποία ρυθμίζουν τη δραστηριότητα άλλων γονιδίων.

Όπως τονίζει ο Δρ Φάινμπεργκ, η μεθυλίωση του DNA παίζει καθοριστικό ρόλο για τη λειτουργία της αποικίας: «Οι γενετικές αλληλουχίες χωρίς αυτές τις χημικές ετικέτες είναι σαν δρόμοι χωρίς φανάρια» σχολιάζει ο ερευνητής.

Επισημαίνει μάλιστα ότι η έρευνά του είναι η πρώτη που αναγνωρίζει το ρόλο της αναστρέψιμης μεθυλίωσης στη συμπεριφορά και τον τρόπο ζωής ενός ζώου.

Δεδομένου ότι τα τελευταία χρόνια ανακαλύπτεται ότι οι επιγενετικές αλλαγές παίζουν ρόλο στη λειτουργία και του ανθρώπινου γονιδιώματος, οι μέλισσες ίσως προσφέρουν στοιχεία για την αντιμετώπιση ασθενειών μέσω της παρέμβασης στα μοτίβα μεθυλίωσης.

Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Nature Neuroscience.

(Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ)

Georg Friedrich Bernhard Riemann (Από τη στήλη "αυτή την ημερομηνία στο παρελθόν")



17 Σεπτεμβρίου 1826, βλέπει το φως στον πλανήτη Γη ο Γερμανός μαθηματικός Georg Friedrich Bernhard Riemann.

Με το έργο του επηρέασε τις περιοχές της Γεωμετρίας και της Ανάλυσης, ενώ επιπλέον οι ιδέες του σχετικά με τη Γεωμετρία του χώρου είχε καταλυτική επίδραση στην ανάπτυξη της σύγχρονης θεωρητικής Φυσικής και φυσικά έβαλε τα θεμέλια για τις ιδέες και τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν αργότερα στη Θεωρία της Σχετικότητας.

Ο Riemann υπέφερε από φυματίωση και πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην Ιταλία, σε μια προσπάθεια να βελτιώσει την υγεία του. Άφησε την τελευταία πνοή στις 20 Ιουλίου του 1866, σε ηλικία μόλις 39 ετών.

Επιστροφή από το Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (Εικόνα της ημέρας 17 Σεπτεμβρίου 2012)


Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

Υπάρχει πιθανότητα οι ... εξωαρειανοί να μολύνουν τον πλανήτη Άρη;


Το όχημα Curiosity έχει κλείσει πάνω από ένα μήνα στην επιφάνεια του Αρη, με όλα του τα συστήματα να λειτουργούν στην εντέλεια, και την έρευνά του να προχωρά απρόσκοπτη. Ωστόσο μία συζήτηση έχει ξεσπάσει στη NASA, που αφορά στο κατά πόσο θα ήταν δυνατό γήινα μικρόβια που πιθανόν να μεταφέρει το όχημα να μολύνουν το περιβάλλον του γειτονικού μας πλανήτη.

Συνήθως όλα τα όργανα των πλανητικών αποστολών είναι αποστειρωμένα. Ωστόσο, το τρυπάνι του Curiosity πιστεύεται πως μπορεί να μεταφέρει κάποια μικρόβια, καθώς το αποστειρωμένο κουτί το οποίο περιείχε τα κομμάτια που το απαρτίζουν, ανοίχτηκε από το προσωπικό της NASA έξι μήνες περίπου πριν την εκτόξευση, ενώ αυτό θα έπρεπε να συμβεί αφότου το όχημα βρισκόταν στον Αρη. Αυτό συνέβη επειδή οι μηχανικοί δεν ήταν απόλυτα σίγουροι πως η προσεδάφιση θα ήταν όσο «μαλακή» θα έπρεπε, και καθώς υπήρχε ο φόβος να καταστραφεί το κουτί από την πρόσκρουση, συναρμολόγησαν στο όχημα το πιο σημαντικό κομμάτι του τρυπανιού, ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο σίγουροι πως τουλάχιστον αυτό θα επιζούσε.

Η υπεύθυνη της NASA για τη διατήρηση της καθαρότητας του περιβάλλοντος του Αρη από γήινες παρεμβάσεις, η μικροβιολόγος Κάθριν Κόνλεϊ διαμαρτυρήθηκε για αυτή την παράβαση των κανονισμών: «Δεν έπρεπε να το κάνουν χωρίς να μου το πουν. Δεν είναι υπεύθυνο να μην ακολουθούμε τους ίδιους μας τους κανόνες».

Το πρόβλημα ίσως γίνει αρκετά σημαντικό εάν το όχημα έρθει σε επαφή με νερό κατά τη διάρκεια της αποστολής του. Εάν και αυτό δεν είναι ιδιαίτερα πιθανό, καθώς στο μέρος που προσεδαφίστηκε δεν προβλέπεται να υπάρχει νερό κάτω από το έδαφος, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει την πιθανότητα, σε κάποια από τις γεωτρήσεις του να βρει νερό. Σε αυτή την περίπτωση, τα μικρόβια που μεταφέρει θα μπορούσαν να επιζήσουν, και να μεταφερθούν και σε άλλα μέρη του πλανήτη, διαταράσσοντας τις ισορροπίες του.

Οι επιστήμονες υπολογίζουν πως περίπου 250.000 μικρόβια έφτασαν με το Curiosity στον Αρη, τα περισσότερα από τα οποία πρέπει να πέθαναν μέσα σε λίγα λεπτά μετά την προσεδάφιση. Ωστόσο κάποια από αυτά πρέπει να ζουν ακόμη, καθώς πλήθος πειραμάτων στη Γη αλλά και στο διάστημα έχουν δείξει πως διάφορα είδη βακτηρίων μπορούν να διατηρηθούν στη ζωή για καιρό ακόμα και στο απόλυτο κενό και υπό την επίδραση κοσμικής και υπεριώδους ακτινοβολίας, πόσο μάλλον στο φιλικότερο περιβάλλον του Αρη. Το Curiosity λοιπόν, έχει μπει σε καραντίνα από τους επιστήμονες της NASA, και θα πρέπει να απομακρυνθεί άμεσα από οποιαδήποτε περιοχή διαπιστωθεί πως έχει νερό. Σε αυτή την περίπτωση πάντως, έχει τα κατάλληλα όργανα ώστε να εκτελέσει μετρήσεις από απόσταση.

Το ζήτημα, πέρα από ηθικής πλευράς έχει και την επιστημονική του αξία καθώς θα ήταν κρίμα κάποια μελλοντική αποστολή να ανακαλύψει ζωή στον Αρη, μόνο για να αποδειχθεί αργότερα πως ήταν προερχόμενη από τη Γη.
(Πηγή: www.sarc.gr)

Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2012

John Dalton


Γεννήθηκε 6 Σεπτεμβρίου του 1766.

Άγγλος χημικός, μετεωρολόγος και δάσκαλος, ο οποίος ερευνώντας τις φυσικές και χημικές ιδιότητες της ύλης, οδηγήθηκε το 1803 στη διατύπωση της Ατομικής Θεωρίας. Σύμφωνα με αυτή τα άτομα από τα ίδια στοιχεία είναι όμοια, αλλά διαφορετικά από τα άτομα από ένα οποιοδήποτε άλλο στοιχείο.

Το 1804, διατύπωσε τον νόμο των πολλαπλών αναλογιών με τον οποίο συσχετίζονται οι λόγοι των βαρών των αντιδρώντων σε μια χημική αντίδραση, με τις αναλογίες των στοιχείων που τις συνθέτουν.
Όρισε το ατομικό βάρος του υδρογόνου ίσο με 1 και ανέπτυξε ένα πίνακα με τα ατομικά βάρη για τα άλλα στοιχεία.

Ήταν ο πρώτος που μέτρησε την αλλαγή της θερμοκρασίας του αέρα υπό πίεση και το 1801 υποστήριξε πως όλα τα αέρια μπορούν να υγροποιηθούν κάτω από υψηλή πίεση και χαμηλή θερμοκρασία. Ο Dalton αναγνώρισε ότι το σέλας ήταν ένα ηλεκτρικό φαινόμενο.

Ο Dalton άφησε την τελευταία του πνοή στις 27 Ιουλίου του 1844. Από τη δική του Ατομική Θεωρία ξεκινάει η περίοδος μελέτης της ατομικής συγκρότησης της ύλης η οποία θα οδηγήσει στο σημερινό Standard Model.

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

Το ταξίδι του Voyager 1 στο γειτονικό μας χωρόχρονο




Το 1977, η NASA εκτόξευσε από το ακρωτήριο Canaveral, της Florida, με φορέα τον πύραυλο Titan-Centaur, τη διαστημοσυσκευή Voyager 1.

Η 722 kg συσκευή σχεδιάστηκε για να μελετήσει το εξωτερικό ηλιακό μας σύστημα και την ύλη που υπάρχει στο διάστημα μεταξύ των άστρων σε ένα γαλαξία.

Η αποστολή σχεδιάστηκε έτσι ώστε η συσκευή να αξιοποιήσει την ευθυγράμμιση των τεσσάρων γιγάντιων πλανητών του ηλιακού μας συστήματος (Δία, Κρόνου, Ουρανού και Ποσειδώνα) χρησιμοποιώντας την τεχνική της βαρυτικής υποβοήθησης.

Σήμερα ο Voyager 1 βρίσκεται στα όρια του ηλιακού μας συστήματος. Έχουν περάσει 35 χρόνια από τότε που έφυγε από τη Γη. Και ενώ απέχει περισσότερα από 18 δισεκατομμύρια μίλια από τον πλανήτη μας, το αμερικανικό διαστημόπλοιο Voyager 1, που εκτοξεύτηκε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1977, βυθίζεται σε έναν κόσμο που παρέμενε μέχρι σήμερα ανεξερεύνητος, διευρύνοντας τα όρια κατανόησης του ηλιακού συστήματος.


Αρκετές ομάδες ειδικών αναλύουν τα δεδομένα που μεταδίδονται από το διαστημόπλοιο και παρέχουν νέες πληροφορίες σχετικά με τα όρια του ηλιακού μας συστήματος, όπως αποδεικνύεται από ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε σήμερα σχετικά με μια "ενδιάμεση περιοχή" πριν από τα σύνορα με το διαστρικό διάστημα, "την ηλιόπαυση".

Το πρόγραμμα εξερεύνησης Voyager της NASA είχε ως στόχο τη μελέτη των πιο μακρινών πλανητών του ηλιακού μας συστήματος, Δία, Κρόνου, Ουρανού και Ποσειδώνα.

Από τότε οι διαστημικές βολίδες συνεχίζουν την πορεία τους προς τα όρια του ηλιακού συστήματος, και ο Voyager 1 καθίσταται πλέον το πρώτο ανθρώπινης κατασκευής αντικείμενο που περνάει το όριο αυτό για να φθάσει στο διαστρικό διάστημα.

Τα διαστημόπλοια Voyager μεταφέρουν το καθένα "ένα μπουκάλι στην κοσμική θάλασσα", ένα χρυσό δίσκο "Voyager Golden Record" που περιέχει εικόνες και ήχους αντιπροσωπευτικούς της ιστορίας του κόσμου μας: ένα γράφημα που δείχνει τη θέση της Γης στο διάστημα, μια εικόνα του εμβρύου, τη δομή του DNA, κραυγές ζώων, μια συλλογή από μουσικά θέματα... και τελικά μηνύματα σε 55 διαφορετικές γλώσσες.

Γνωρίζουμε ακριβώς σε ποια απόσταση από τον ήλιο είναι το Voyager 1, τα δεδομένα ενημερώνονται συνεχώς στην ιστοσελίδα του California Institute of Technology (http://voyager.jpl.nasa.gov/).
Γνωρίζουμε επίσης ότι το Voyager 1 κάποια στιγμή πρέπει να βγει από τη ζώνη επιρροής του ήλιου (ηλιόσφαιρα), όπου "κολυμπούν" η Γη και οι άλλοι πλανήτες του ηλιακού συστήματος, για να εισέλθει στο διαστρικό ή γαλαξιακό "αέριο", από το οποίο δημιουργούνται τα αστέρια.
Γνωρίζουμε επίσης ότι το Voyager 1 πέρασε το 2004 το "τελικό σοκ", όπου ο ηλιακός άνεμος επιβραδύνεται απότομα, για να εισέλθει στην εξωτερική περιοχή της ηλιόσφαιρας.

Αλλά αυτό που οι επιστήμονες δεν μπορούν να προβλέψουν με ακρίβεια είναι πότε το διαστημικό όχημα πρόκειται να διασχίσει τη "συνοριακή ζώνη" μεταξύ των δύο περιοχών, την ηλιόπαυση, της οποίας αγνοούμε την ακριβή τοποθεσία, που χωρίς αμφιβολία παρουσιάζει διακυμάνσεις.
 Voyager 1 (1990) η Γη σαν ασήμαντη κουκκίδα μέσα στο Σύμπαν

Η ομάδα του Ρόμπερτ Ντέκερ (Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής του Πανεπιστημίου Johns Hopkins, στο Μέριλαντ), αναφέρει στο περιοδικό Nature ότι το Voyager 1 έχει περάσει από το Μάρτιο του 2010 σε αυτό που αποκαλούν "περιοχή μετάβασης" την εξωτερική περιοχή της ηλιόσφαιρας. Ενάντια σε κάθε προσδοκία, τα ρεύματα ηλιακού ανέμου που μετρώνται σε αυτήν την περιοχή μετάβασης εμφανίζονται σχεδόν μηδενικά.

Τον Μάιο, η αύξηση των κοσμικών ακτίνων που ήλθαν σε επαφή με το διαστημικό όχημα έθρεψε τις ελπίδες ότι ήταν πολύ κοντά στην ηλιόπαυση.

Μπορεί ήδη να "χορεύει στα όρια" του διαστρικού διαστήματος, δήλωσε την Τρίτη ο Εντ Στόουν επικεφαλής επιστήμονας του Voyager στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας. Αλλά θα μπορούσε να πάρει "ημέρες, μήνες ή και χρόνια" πριν το διαστημόπλοιο εισέλθει πραγματικά στο διαστρικό διάστημα.

"Το σύνολο των μετρήσεων των σωματιδίων δείχνει πολύ έντονα ότι είμαστε έξω ή ότι ετοιμαζόμαστε να εξέλθουμε από τον ηλιακό άνεμο", δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο η Ροζίν Λαλμάν του Observatoire de Paris.

"Πολλά φαινόμενα έχουν αποδειχθεί στην πραγματικότητα πολύ διαφορετικά από τις προβλέψεις, από τον ηλιακό άνεμο σε μεγάλες αποστάσεις έως το 'τελικό σοκ' την εξωτερική περιοχή της ηλιόσφαιρας, και αυτό συνεχίζεται με την ηλιόπαυση", σημείωσε η Γαλλίδα αστρονόμος.

Ο Voyager αποκάλυψε επίσης πολλές λεπτομέρειες σχετικά με τους δακτυλίους του Κρόνου και επέτρεψαν να ανακαλυφθούν οι δακτύλιοι του Δία. Μετέδωσε τις πρώτες λεπτομερείς εικόνες των δακτυλίων του Ουρανού και του Ποσειδώνα.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι μπορούν να συνεχίσουν να συλλέγουν και να διαβιβάζουν τα δεδομένα μέχρι το 2020 και ίσως και το 2025.


Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2012

Εκρηκτική διαμόρφωση γαλαξιών φωτίζει το πρώιμο Σύμπαν


Νέα δεδομένα από το South Pole Telescope, δείχνουν ότι η γέννηση των πρώτων μεγάλων γαλαξιών που «άναψαν» στο αρχικό Σύμπαν, ήταν ένα εκρηκτικό γεγονός που συνέβη γρηγορότερα και τελείωσε συντομότερα από ότι υπήρχε ως υποψία.

Εξαιρετικά φωτεινοί, ενεργοί γαλαξίες σχηματίστηκαν και έλαμψαν στο Σύμπαν όταν αυτό ήταν ηλικίας 750 ετών ή αλλιώς 13 δισεκατομμύρια χρόνια πριν από σήμερα, σύμφωνα με τον Oliver Zahn, τον επικεφαλής της ανάλυσης των δεδομένων από το τηλεσκόπιο.

Τα δεδομένα δημιούργησαν νέους προβληματισμούς για την πρώτη περίοδο του Σύμπαντος, της διαμόρφωσης των γαλαξιών, την καλούμενη Εποχή Επαναϊονισμού. Οι περισσότεροι αστρονόμοι θεωρούν πως τα πρώτα άστρα ξεκίνησαν τη ζωή τους σε μαζικά νέφη αερίων, διαμορφώνοντας τους πρώτους γαλαξίες. Το υψηλής ενέργειας φως που εκπέμφθηκε από αυτά τα άστρα πιστεύεται ότι προκάλεσε ιονισμό του αερίου υδρογόνου, δημιουργώντας ιονισμένες φουσκάλες εκατομμυρίων ετών φωτός, που άφησαν μια διαρκή υπογραφή μαρτυρίας στη Κοσμική Ακτινοβολία Υποβάθρου (CMB). Αυτό το υπόλειμμα φωτός από το πρώιμο Σύμπαν είναι ορατό σήμερα παντού στον ουρανό.

Αυτό που βρήκαν οι αστρονόμοι, είναι ότι η Εποχή του Επαναϊονισμού διήρκησε 500 εκατομμύρια χρόνια και ξεκίνησε όταν το Σύμπαν ήταν τουλάχιστον 250 εκατομμυρίων ετών. Πριν από αυτές τις νέες μετρήσεις πιστεύονταν πως η συγκεκριμένη εποχή διήρκησε 750 εκατομμύρια χρόνια ή και περισσότερο και δεν υπήρχαν δεδομένα για το πότε αυτή η περίοδος άρχισε.

Η πρώτη εποχή ιονισμού συνέβη μετά από τη «γέννηση» του Σύμπαντος, σύμφωνα με την υπόθεση του Big Bang. Όλα ήταν τόσο θερμά που όλα τα αέρια, κυρίως υδρογόνο, ήταν ιονισμένα. Μόνο όταν το Σύμπαν κρύωσε αρκετά για να «δεθούν» τα ηλεκτρόνια με τα πρωτόνια σχηματίστηκαν ουδέτερα άτομα υδρογόνου και αυτό έγινε όταν το Σύμπαν ήταν μόλις 400 000 ετών.

Η μελέτη της Εποχής του Επαναϊονισμού είναι σημαντική επειδή είναι ένας από τους λίγους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να μελετήσουμε τα πρώτα άστρα και τους πρώτους γαλαξίες, σύμφωνα με τον John Carlstrom του Πανεπιστημίου του Chicago και συν-συγγραφέα του άρθρου με τα ευρήματα που στάλθηκα για δημοσίευση στο The Astrophysical Journal.

Περισσότερα στην ιστοσελίδα www.facabook.com/egnonews


Το ταξίδι του Voyager 1

Το ταξίδι του Voyager 1, που εκτοξεύθηκε από το ακρωτήριο Canaveral, 5 Σεπτεμβρίου του 1977. Ένα video από τη NASA.


Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2012

Το μυστήριο της σκοτεινής ύλης ίσως βρίσκεται κοντά στην αποκρυπτογράφησή του;


Το σύμπαν περιέχει μια μεγάλη ποσότητα αόρατης ύλης, την αποκαλούμενη σκοτεινή ύλη. Γεμίζει το διάστημα μεταξύ των γαλαξιών και μεταξύ των αστεριών που βρίσκονται στους γαλαξίες.

Από την πρόβλεψη της ύπαρξης της σκοτεινής ύλης, περισσότερο από 70 χρόνια τώρα, όλες οι κατηγορίες ερευνητών-αστρονόμοι, κοσμολόγοι και φυσικοί σωματιδίων- ψάχνουν για το τι μπορεί να είναι αυτή η σκοτεινή ύλη.

Με τις τελευταίες παρατηρήσεις από το δορυφόρο Planck, ερευνητές από το Ινστιτούτο Niels Bohr, ανάμεσα σε άλλους μπορεί να βρίσκονται περισσότερο από ποτέ κοντά στη λύση της προέλευσης της μυστηριώδους σκοτεινής ύλης.

Περισσότερα στην ιστοσελίδα www.facebook.com/egnonews