Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

Θύμηση με λίγα βιογραφικά στοιχεία για τον Γάλλο Φυσικό Frederic Joliot-Curie

Frédéric Joliot και Irène Curie
Γεννήθηκε στο Παρίσι 19 Μαρτίου του 1900. Αποφοίτησε από την École Supérieure de Physique et de Chimie Industrielles de la Ville de Paris και το 1925 έγινε βοηθός της Marie Curie, στο Ινστιτούτο Ραδίου στο Παρίσι. 

Εκεί ερωτεύθηκε την κόρη της Curie, Irène, η οποία εργαζόταν επίσης ως βοηθός της Marie Curie. Παντρεύτηκαν και μετά το γάμο τους και οι δυο άλλαξαν το επώνυμό τους σε Joliot-Curie, αν και η κόρη τους Hélène Langevin-Joliot, είχε πει πως παρόλο που πολλοί ονόμαζαν τους γονείς της ως Joliot-Curie, αλλά οι ίδιοι υπέγραφαν τα papers που δημοσίευαν ως Irène Curie και Frédéric Joliot. 

Εργάστηκαν στην έρευνα μαζί και μοιράστηκαν το βραβείο Nobel Χημείας το 1935, «σε αναγνώριση για τη σύνθεση νέων ραδιενεργών στοιχείων». Για παράδειγμα, ανακάλυψαν ότι άτομα Αλουμινίου που εκτίθενται σε ακτίνες Άλφα μετασχηματίζονται σε άτομα ραδιενεργού Φωσφόρου. 

Από το 1939 ερεύνησε τη σχάση ατόμων Ουρανίου. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο εργάστηκε ως επιβλέπων για την πρώτη ατομική στήλη στη Γαλλία. Διαδέχθηκε τη σύζυγό του ως επικεφαλής του Ινστιτούτου Ραδίου μετά το θάνατό της το 1956. 

Άφησε την τελευταία του πνοή στο Παρίσι, στις 14 Αυγούστου του 1958, σε ηλικία 58 ετών.

Τρίτη, 18 Μαρτίου 2014

Εικόνες που δείχνουν την ύπαρξη κοσμικού πληθωρισμού και των αρχέγονων βαρυτικών κυμάτων

Ας δώσουμε μια από τις εικόνες που μπορούν να περιγράψουν την ανακοίνωση που αναφέρεται στην προηγούμενη ανάρτηση. Σίγουρα θα επανέλθουμε με μερικές αναφορές σε θέματα που σχετίζονται με τις δίνες που δημιουργούνται.

Στην εικόνα, που δόθηκε από τη συνεργασία BICEP2, φαίνονται οι μικρές διακυμάνσεις θερμοκρασίας (που υποδεικνύονται με τις μεταβολές στο χρώμα) της κοσμικής μικροκυματικής ακτινοβολίας υποβάθρου από ένα μικρό τμήμα του ουρανού και ο προσανατολισμός της πόλωσής τους, που δείχνονται με μικρές μαύρες γραμμές. 

Οι ερευνητές λένε, πως καθώς η κοσμική ακτινοβολία είναι μια μορφή φωτός, εμφανίζει όλες τις ιδιότητες του φωτός, περιλαμβανόμενης και της πόλωσης. Οι αλλαγές σε ένα συγκεκριμένο τύπο πόλωσης, που δείχνονται εδώ, θεωρούνται ότι προκαλούνται από τα βαρυτικά κύματα. 

Αυτά τα κύματα είναι σήματα ενός εξαιρετικά γρήγορου πληθωρισμού του σύμπαντος στις πρώτες στιγμές του.

Τα Βαρυτικά κύματα από τον πληθωρισμό γεννάνε ένα αδύνατο αλλά διακριτό συστρεφόμενο πρότυπο στην πόλωση  της κοσμικής μικροκυματικής ακτινοβολίας υποβάθρου (CMB), γνωστό ως ένα στρεφόμενο ή πρότυπο B-mode. 

Για τις διακυμάνσεις πυκνότητας που παράγουν το μεγαλύτερο μέρος από την πόλωση της CMB, αυτό το μέρος από το αρχέγονο πρότυπο είναι ακριβώς μηδέν. 

Αυτό που παρουσιάζεται στην εικόνα είναι το πραγματικό πρότυπο B-mode που παρατηρήθηκε με το τηλεσκόπιο BICEP2, το οποίο είναι σύμφωνο με το πρότυπο που προβλέφθηκε για τα αρχέγονα βαρυτικά κύματα. 

Τα τμήματα γραμμών δείχνουν την ισχύ της πόλωση και τον προσανατολισμό σε διαφορετικά σημεία στον ουρανό. Η κόκκινη και η μπλε σκίαση δείχνουν το βαθμό της δεξιόστροφης και αριστερόστροφης συστροφής αυτό του προτύπου Β-mode.

Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2014

Τηλεσκόπιο «είδε βαρυτικά κύματα της Μεγάλης Έκρηξης»

Το κείμενο είναι αντιγραφή της δημοσίευσης από ΤΟ ΒΗΜΑ, οπότε με το θέμα θα ασχοληθούμε αργότερα.

Κέιμπριτζ, Μασαχουσέτη 

Τηλεσκόπιο που λειτουργεί σε βάση του Νότιου Πόλου ανίχνευσε για πρώτη φορά ρυτιδώσεις στον χωροχρόνο που εμφανίστηκαν μια στιγμή μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, υποστηρίζουν αμερικανοί ερευνητές. Εφόσον επιβεβαιωθεί, η ανακάλυψη θα είναι «η μεγαλύτερη του αιώνα» και πιθανότατα θα βραβευτεί με Νομπέλ, σχολιάζουν ανεξάρτητοι ειδικοί.

Τα σήματα που κατέγραψε το εξειδικευμένο τηλεσκόπιο BICEP στην Ανταρκτική φέρεται να είναι ίχνη από τα λεγόμενα βαρυτικά κύματα, η τελευταία ανεπιβεβαίωτη πρόβλεψη του Αλμπερτ Άινσταϊν.

Η ανίχνευσή τους αφενός θα δικαίωνε τον πατέρα της Σχετικότητας, αφετέρου θα προσέφερε στήριξη στη λεγόμενη θεωρία του πληθωρισμού, σύμφωνα με την οποία το νεογέννητο Σύμπαν πέρασε από μια φάση απότομης διόγκωσης.

Η θεωρία, η οποία προτάθηκε ως εξήγηση για την παρατηρούμενη ομοιογένεια του Σύμπαντος, είναι σήμερα αποδεκτή από τους περισσότερους κοσμολόγους και θεωρητικούς φυσικούς, παραμένει όμως αναπόδεικτη.

Τα αποτελέσματα του BICEP δεν έχουν υποβληθεί ακόμα για έλεγχο και δημοσίευση στον επιστημονικό Τύπο, αναρτήθηκαν όμως στην υπηρεσία προδημοσίευσης arXiv. Οι ερευνητές υπολογίζουν μάλιστα την αξιοπιστία των αποτελεσμάτων σε περισσότερο από πέντε σίγμα, κάτι που σημαίνει ότι η πιθανότητα να οφείλονται τα αποτελέσματα σε καθαρή τύχη είναι μία στα 3,5 εκατομμύρια.

Τα συμπεράσματα των ερευνητών θα πρέπει να επιβεβαιωθούν, ωστόσο «η ομάδα [των ερευνητών] φαίνεται πολύ αξιόπιστη και αυτό που είδαν φαίνεται σαφές» σχολίασε στο New Scientist ο κορυφαίος φυσικός Άλαν Γκουθ του MIT, του οποίου η ομάδα πρότεινε τη θεωρία του πληθωρισμού τη δεκαετία του 1980.

Ρυτιδώσεις στον χωροχρόνο

Τα βαρυτικά κύματα είναι θεωρητικές ρυτιδώσεις στον χωροχρόνο οι οποίες διαδίδονται σαν κύμα με την ταχύτητα του φωτός. Η ύπαρξή τους προβλέφθηκε τo 1916 από τον Άινσταϊν ως συνέπεια της Γενικής Σχετικότητας, μέχρι σήμερα όμως δεν έχει επιβεβαιωθεί.

Βαρυτικά κύματα παράγονται θεωρητικά από επιταχυνόμενα αντικείμενα μεγάλης μάζας. Μπορούν για παράδειγμα να παραχθούν από μαύρες τρύπες και άστρα νετρονίων που κινούνται σε τροχιά το ένα γύρω από το άλλο. 

Η κίνησή τους προκαλεί παραμορφώσεις στην καμπυλότητα του χωροχρόνου, η οποία μπορεί θεωρητικά να γίνει αντιληπτή στη Γη ως αμυδρή μεταβολή στις διαστάσεις μεγάλων αντικειμένων.

Όμως αυτό που φέρεται να ανίχνευσαν οι ερευνητές του BICEP αφορά τα πρώτα βαρυτικά κύματα που εμφανίστηκαν στο Σύμπαν, γνωστά ως «αρχέγονα» βαρυτικά κύματα.

Τα κύματα αυτά εμφανίστηκαν αμέσως μετά τη Μεγάλη Έκρηξη και αρχικά πρέπει να είχαν πολύ μικρό μήκος κύματος. Οι κοσμολόγοι όμως έχουν προβλέψει ότι ο πληθωρισμός, δηλαδή η απότομη διόγκωση του χωροχρόνου που ξεκίνησε 10-34 δευτερόλεπτα μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, ουσιαστικά τέντωσε τα βαρυτικά κύματα και αύξησε το μήκος κύματος σε μετρήσιμα μεγέθη.

Ιχνη των «τεντωμένων» βαρυτικών κυμάτων

Το BICEP, το οποίο παρατηρεί τον ουρανό στο φάσμα των μικροκυμάτων, φέρεται να είδε τα ίχνη αυτών των «τεντωμένων» βαρυτικών κυμάτων στη λεγόμενη μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου (CBM): το αρχαίο υπόλειμμα μιας λάμψης που γέμισε τα πάντα όταν το νεαρό Σύμπαν έγινε ξαφνικά διαφανές περίπου 380.000 χρόνια μετά τη γέννησή του (σήμερα έχει ηλικία περίπου 13,8 δισ. ετών).

Συγκεκριμένα, το τηλεσκόπιο που βρίσκεται δίπλα στον αμερικανικό Σταθμό Άμουδσεν-Σκοτ στον Νότιο Πόλο, φέρεται να ανίχνευσε ίχνη των βαρυτικών κυμάτων από την πόλωση που προκαλούν στην ακτινοβολία CBM, δηλαδή τη μεταβολή στον προσανατολισμό των κυμάτων της ακτινοβολίας. 

Όπως η ηλιακή ακτινοβολία πολώνεται καθώς σκεδάζεται (εκτρέπεται) από τα άτομα της ατμόσφαιρας, έτσι και η CBM πολώνεται καθώς σκεδάζεται από ηλεκτρόνια που συναντά στοn δρόμο της εδώ και 13,8 δισ. χρόνια. Τα βαρυτικά κύματα θα άλλαζαν το μοτίβο της πόλωσης και θα εμφανίζονταν ως «δίνες» που ονομάζονται B-modes.

Πρακτικά, όμως, η ανίχνευση αυτών των δινών είναι εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση, αφού οι ερευνητές θα έπρεπε να αποκλείσουν τις παραμορφώσεις που προκαλεί η σκόνη στοn γαλαξία μας, η βαρύτητα άλλων γαλαξιών, ή τυχόν λαθών που εισάγει το ίδιο το τηλεσκόπιο.

Οι ερευνητές, όμως, λένε ότι πέρασαν τρία χρόνια αποκλείοντας αυτές τις εναλλακτικές εξηγήσεις.

Ισχυρό σήμα

Μάλιστα το σήμα που φέρεται να κατέγραψε το BICEP είναι ισχυρότερο από αυτό που προβλέπουν πολλά θεωρητικά μοντέλα, ένα χαρακτηριστικό που ίσως βοηθήσει τους θεωρητικούς φυσικούς να αποκλείσουν ορισμένα μοντέλα του πληθωρισμού.

Επιπλέον, τα αποτελέσματα δείχνουν να βρίσκονται σε συμφωνία με τις προβλέψεις της θεωρίας της ενοποίησης των δυνάμεων, σύμφωνα με την οποία όλες οι φυσικές δυνάμεις (βαρύτητα, ηλεκτρομαγνητισμός, ασθενής και ισχυρή πυρηνική δύναμη) είναι εκφάνσεις μιας ενιαίας δύναμης που κυριαρχούσε τις πρώτες στιγμές ζωής του Σύμπαντος.

Θα περάσει όμως καιρός μέχρι να επιβεβαιωθούν τα ευρήματα του BICEP. Περισσότερα στοιχεία ίσως προκύψουν από νέο χάρτη της ακτινοβολίας CBM από το ευρωπαϊκό διαστημικό τηλεσκόπιο Planck και το πείραμα Polarbear στη Χιλή.

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2014

Σημαντικές ανακοινώσεις για την δημιουργία του Σύμπαντος αύριο στο Harvard

Σε σημαντικές ανακοινώσεις αναμένεται να προβεί τη Δευτέρα 17 Μαρτίου στις 18.00 ώρα Ελλάδος το Ινστιτούτο Αστροφυσικής του Harvard (Harvard - Smithsonian Center for Astrophysics), που βρίσκεται στη Μασαχουσέτη.

Όπως δήλωσε ο ερευνητής κ. Δημήτρης Νανόπουλος σε ελληνικά μέσα ενημέρωσης,  οι ανακοινώσεις αυτές αφορούν την πρώτη ανίχνευση βαρυτικών κυμάτων, τα οποία παράχθηκαν κατά την φάση του Πληθωρισμού, δηλαδή της τεράστιας και απότομης διαστολής του σύμπαντος. 

Ειδικότερα οι αμερικανοί ερευνητές πρόκειται  ανακοινώσουν τη Δευτέρα σε συνέντευξη Τύπου ότι ανίχνευσαν τα περιβόητα «αρχέγονα βαρυτικά κύματα», κάτι στο οποίο αναφέρθηκε και η βρετανική εφημερίδα The Guardian επικαλούμενη «έντονες φήμες μεταξύ των κοσμολόγων». Τα βαρυτικά κύματα είναι η τελευταία ανεπιβεβαίωτη πρόβλεψη του Einstein και η ανακάλυψή τους είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα οδηγούσε σε Nobel.

Τα βαρυτικά κύματα είναι θεωρητικές ρυτιδώσεις στο χωροχρόνο οι οποίες διαδίδονται σαν κύμα με την ταχύτητα του φωτός. Η ύπαρξή τους προβλέφθηκε τo 1916 από τον Άλμπερτ Enstein ως συνέπεια της Γενικής Σχετικότητας, μέχρι σήμερα όμως δεν έχει επιβεβαιωθεί.

Βαρυτικά κύματα παράγονται θεωρητικά από την περιστροφή σωμάτων μεγάλης μάζας, όπως μαύρες τρύπες και άστρα νετρονίων, τα οποία κινούνται σε τροχιά το ένα γύρω από το άλλο. Προκαλούν παραμορφώσεις στην καμπυλότητα του χωροχρόνου, η οποία μπορεί θεωρητικά να γίνει αντιληπτή  στη Γη ως αμυδρή μεταβολή στις διαστάσεις μεγάλων αντικειμένων.

Όμως αυτό που φέρεται να ανίχνευσαν οι ερευνητές του Bicep αφορά τα πρώτα βαρυτικά κύματα που εμφανίστηκαν στο Σύμπαν, γνωστά ως «αρχέγονα» βαρυτικά κύματα.

Η ανίχνευση τέτοιων κυμάτων αφενός θα επιβεβαίωνε τον Άινσταϊν, αφετέρου θα έδινε στήριξη στη θεωρία του λεγόμενου «πληθωρισμού» -μια φάση απότομης διόγκωσης του Σύμπαντος που ξεκίνησε 10^-34 δευτερόλεπτα μετά τη Μεγάλη Έκρηξη.

Η θεωρία, η οποία προτάθηκε ως εξήγηση για την παρατηρούμενη ομοιογένεια του Σύμπαντος, είναι σήμερα αποδεκτή από τους περισσότερους κοσμολόγους και θεωρητικούς φυσικούς, παραμένει όμως αναπόδεικτη.

«Αν πράγματι ανακοινώσουν αρχέγονα βαρυτικά κύματα τη Δευτέρα, θα πρέπει να προσπαθήσουν πολύ για να μας πείσουν» σχολίασε η Χιράνια Πέιρις, κοσμολόγος στο University College του Λονδίνου.

To τηλεσκόπιο Bicep που φέρεται να ανίχνευσε τα πολυπόθητα κύματα βλέπει στο φάσμα των μικροκυμάτων και χαρτογραφεί στον ουρανό τη λεγόμενη «μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου», ή CBM, το αρχαίο υπόλειμμα μιας λάμψης που γέμισε τα πάντα όταν το νεαρό Σύμπαν έγινε ξαφνικά διαφανές περίπου 380.000 χρόνια μετά τη γέννησή του (σήμερα έχει ηλικία περίπου 13,8 δισ. ετών).

Για δεκαετίες, οι κοσμολόγοι υποψιάζονταν ότι τα αρχέγονα βαρυτικά κύματα θα είχαν αφήσει τα ίχνη τους στην ακτινοβολία CBM. «Το αποκαλούν Ιερό Δισκοπότηρο της Κοσμολογίας» σχολίασε η Δρ Πέιρις.

Πηγή: Το Βήμα

Σάββατο, 15 Μαρτίου 2014

Σύντομο βιογραφικό του Nicolas Louis de Lacaille

Σε προηγούμενη ανάρτηση σχετικά με τον γαλαξία Διαβήτη, αναφέρθηκε το όνομα του επιστήμονα που σχημάτισε τον αστερισμό Διαβήτη, όπου ανήκει ο γαλαξίας. 

Ψάχνοντας για τον Lacaille, μαθαίνουμε ότι ο Nicolas Louis de Lacaille γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου του 1713 στο Rumigny της Γαλλίας. Ωστόσο θα πρέπει να σημειωθεί ότι υπάρχει μια διάσταση σχετικά με την ημερομηνία γεννήσεως επειδή τότε ως ημερομηνία γέννησης θεωρούσαν την ημερομηνία βάπτισης. 

Ο Γάλλος αστρονόμος, ονόμασε 15 από τους 88 αστερισμούς στον ουρανό. Από το 1750 μέχρι το 1754 σχημάτιζε τους αστερισμούς που είναι ορατοί από το νότιο ημισφαίριο, όπως τους παρατηρούσε από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, το νοτιότερο άκρο της Αφρικής. 

Διαμόρφωσε τον πρώτο κατάλογο των άστρων του νότιου ουρανού, που περιέχει 9776 άστρα και δημοσιεύθηκε κατά ένα μέρος το 1763 (συμπληρώθηκε το 1847) και ένα κατάλογο 42 νεφελωμάτων το 1755 που περιείχε 33 απομακρυσμένα αντικείμενα, από τα οποία τα 26 ήταν δικές του ανακαλύψεις. 

Ο Nicolas Louis de Lacaille, πέθανε, σε ηλικία 49 ετών, στις 29 Μαρτίου του 1762.

Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2014

Παρατηρώντας τη σκονισμένη καρδιά ενός ενεργού γαλαξία

Μια διεθνής ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον Konrad Tristram, από το Ινστιτούτο Ραδιο-Αστρονομίας Max-Planck, στη Βόννη (Γερμανία), απέκτησε τη μέχρι στιγμής πιο λεπτομερή εικόνα από τη θερμή σκόνη που βρίσκεται στο περιβάλλον μιας υπερμεγέθους μαύρης τρύπας, σε ένα ενεργό γαλαξία.

Χρησιμοποιώντας όργανα του Very Large Telescope Interferometer του Ευρωπαϊκού Νότιου Παρατηρητηρίου (ESO) στην έρημο Atacama της Χιλής, η ερευνητική ομάδα απέκτησε μια άνευ προηγουμένου καθαρή θέαση της θερμής σκόνης στον πυρήνα του γαλαξία Διαβήτη. Σε απόσταση 13 εκατομμυρίων ετών φωτός, ο γαλαξίας αυτός περιέχει έναν από τους φωτεινότερους ενεργούς γαλαξιακούς πυρήνες.

Οι πυρήνες των ενεργών γαλαξιών, όπου τεράστια ποσά ενέργειας απελευθερώνονται λόγω της τροφοδοσίας της υπερμεγέθους μαύρης τρύπας που βρίσκεται στο κέντρο τους, θεωρείται ότι παίζουν ένα σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση και εξέλιξη των γαλαξιών και έτσι στη διαμόρφωση του Σύμπαντος όπως φαίνεται σήμερα.

Οι παρατηρήσεις του γαλαξία Διαβήτη έδειξαν, για πρώτη φορά, ότι η σκόνη που έχει μέγεθος περίπου 3 έτη φωτός και φωτίζεται απευθείας από την κεντρική «μηχανή» του γαλαξία συγκροτείται από δυο ξεχωριστά μέρη: ένα εσωτερικό με μορφή στραβωμένου δίσκου και ένα μέρος με ευρύτερη κατανομή της σκόνης που περιβάλλει το πρώτο.

Πολύ πιθανά, το μέρος με την ευρύτερη κατανομή είναι υπεύθυνο για το μεγαλύτερο τμήμα της σκίασης των εσωτερικών περιοχών, κοντά στην υπερμεγέθη μαύρη τρύπα. Αυτή η διαμόρφωση είναι σημαντικά περισσότερο περίπλοκη από ότι το απλό «ντόνατ» σκόνης, προσέγγιση που είχε προτιμηθεί τις τελευταίες δεκαετίες.

Η μελέτη θεωρείται πως θα συμβάλει προς  την κατεύθυνση της οικοδόμησης ενός πληρέστερου μοντέλου περιγραφής της τρισδιάστατης κατανομής της σκόνης στους ενεργούς γαλαξίες.

Τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύονται στο τρέχον τεύχος της Αστρονομίας και Αστροφυσικής, ενώ προδημοσίευση της μελέτης δημοσιεύεται στο arxiv.org του Πανεπιστημίου του Cornell.

Ο γαλαξίας Διαβήτης (ESO 97-G13) βρίσκεται σε ένα μικρό-από τους μικρότερους που δύσκολα ξεχωρίζει- αστερισμό του νότιου ημισφαιρίου, τον αστερισμό του Διαβήτη. Σύμφωνα με το βιβλίο του Χάρη Τομπουλίδη «Ουρανογραφία», ο αστερισμός αυτός κατέχει 93 τετραγωνικές μοίρες   και βρίσκεται νότια του Λύκου και του Γνώμονα, κοντά στα μπροστινά πόδια του Κένταυρου. Σχηματίστηκε από τον Lacaille το 1752 και βρίσκεται κοντά στο γαλαξιακό επίπεδο.

Υπερευαίσθητο μικροσκόπιο πόλωσης με τη χρήση ελάχιστου αριθμού φωτονίων

Η εργασία δημοσιεύθηκε στο Physical Review Letters και σε αυτή οι ερευνητές αναφέρονται σε ένα κβαντικό μικροσκόπιο που παράγει σχετικά, σε σύγκριση με ένα συμβατικό, πιο ολοκληρωμένες εικόνες σε εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο φωτός. 

Στα χαμηλά επίπεδα φωτός τα συστήματα μικροσκοπικής απεικόνισης «υποφέρουν» από θόρυβο, καθώς τα λίγα ενεργά φωτόνια ανταγωνίζονται με το τυχαίο υπόβαθρο. Θα μπορούσαν βέβαια να εμφανίζονται οι εικόνες κανονικά αν αυξηθεί ο φωτισμός, αλλά αυτό μπορεί να αλλάξει ή ακόμη και να βλάψει ορισμένα ευαίσθητα δείγματα. 

Η ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον Yaron Silberberg στο Ινστιτούτο της Επιστήμης Weizmann, στο Ισραήλ, βρήκε ένα πιθανό τρόπο για την υπέρβαση των δυσκολιών με ειδικά κατασκευασμένες καταστάσεις κβαντική εμπλοκής.

Περισσότερα: http://journals.aps.org/prl/abstract/10.1103/PhysRevLett.112.103604 ή http://physics.aps.org/synopsis-for/10.1103/PhysRevLett.112.103604

Σάββατο, 1 Μαρτίου 2014

Ο I. Bernard Cohen τα Principia του Νεύτωνα και η τελευταία συνέντευξη του Einstein

Σήμερα 1 του Μάρτη θα θυμηθούμε μια προσωπικότητα της Επιστήμης, τον I. Bernard Cohen, τον πρώτο Αμερικανό που πήρε Ph.D. στην ιστορία της Επιστήμης

Γεννήθηκε την ίδια ημερομηνία (1 Μαρτίου) τη χρονιά του 1914 στη Νέα Υόρκη.  Αποφοίτησε το 1937 από το Harvard, όπου και δίδαξε από το 1942 μέχρι το θάνατό του. 

Έγραψε πολλά βιβλία, ανάμεσα στα οποία τα: Franklin and Newton (1956), The Birth of a New Physics(1959), The Newtonian Revolution (1980), Revolution in Science (1985), Science and the Founding Fathers (1995), Howard Aiken: Portrait of a Computer Pioneer (1999), και το τελευταίο του βιβλίο The Triumph of Numbers (2005). 

Είναι αξιοσημείωτη προσπάθεια το Principia: Μαθηματικές Αρχές της Φυσικής Φιλοσοφίας (το 1999), την πρώτη αγγλική μετάφραση από το 1729 των Principia του Newton, που πήρε 15 χρόνια να ολοκληρωθεί και αποτελείται από 974 σελίδες. 

Η συνέντευξη που πήρε από τον Einstein τον Απρίλιο του 1955 είναι η τελευταία που έδωσε ο μεγάλος επιστήμονας πριν από το θάνατό του, δύο εβδομάδες μετά. 

Αν κάποιος θέλει να διαβάσει αυτή τη συνέντευξη μπορεί να επισκεφθεί τη διεύθυνση: http://www.newtonproject.sussex.ac.uk/view/texts/normalized/OTHE00009

Αξίζει τον κόπο!